Toen ik de omslag van Kreeftenvrouwen, de debuutroman van Beatrix Gerstberger sprak deze me enorm aan, Het boek nodigde me uit om te gaan lezen en ik was dan ook erg blij dat ik mee mocht gaan lezen met de Hebban Leesclub.
Wanneer Mina’s broer overlijdt, stort haar leven in. Ze besluit
terug te gaan naar de laatste plek waar ze gelukkig was: Eagle Island, Maine.
Op de plek waar ze als kind de vakanties doorbracht, hoopt ze te ontdekken
waarom haar ouders ooit besloten nooit meer naar het eiland terug te keren.
Vrijwel meteen duikt haar jeugdliefde Sam op. Ook voor zijn
familie is sinds die ene zomer niets meer hetzelfde. Voorzichtig zoekt ze
toenadering tot hem, en tot kreeftenvissers Ann en Julie.
Het ruige vissersbestaan en de onherbergzame kust van Maine
vormen het decor voor deze indringende roman over een grote liefde die voor
altijd in de schaduw van het verleden schuilgaat.
In de
hoofdstukken wordt geschakeld tussen het heden en het verleden. Mina gaat terug
in de tijd waarin zij met haar ouders en broer Christopher voor vakantie naar
het eiland ging. In die gedeeltes wordt ook een inkijkje gegeven in het leven
van Mina haar moeder. Het heden en verleden wordt met elkaar verweven en
langzaam wordt duidelijk wat er is gebeurd in de laatste zomer. Het verhaal van
Mina, Julie, Ann en Sam verteld wordt verteld vanaf het voorjaar 2000.
Het
verhaal beschrijft de vriendschap tussen de drie vrouwen en de liefde tussen
Mina en Sam op een erg mooie manier. Voor mij draait het boek om de thema’s
vriendschap en liefde. Het aangaan van liefde, maar ook de keuze om die liefde
los te laten als dat beter is. En niet te vergeten de kracht van de vrouwen om
na een tegenslag weer op te staan en verder te gaan. De sfeer en omgeving, de
manier van het vangen van kreeften en hoe de eilandbewoners met elkaar leven en
omgaan wordt mooi beschreven. Kortom ik vond het een prachtig boek dat me nog
lang bij zal blijven!
