Van het boek De brievenbezorgster van Puglia, de eerdere roman van Francesca Giannone, heb ik genoten. Toen bekend werd dat er een nieuwe roman van Giannone uit zou komen, was ik dan ook razend benieuwd. Ook de Zeepmaakster van Salento heeft zo een mooie omslag als de eerdere roman.
Het verhaal:
Salento, eind jaren vijftig.
Lorenzo en Agnese hebben de droom om de zeepfabriek die al generaties in de
familie is tot een groot succes te maken. Wanneer hun vader echter besluit de
fabriek te verkopen, staan broer en zus voor een keuze die hun band zwaar op de
proef stelt. De gevoelige Agnese wil haar thuis en zekerheden niet opgeven,
maar de trotse Lorenzo ziet blijven als verraad en vertrekt, vastbesloten om de
fabriek terug te krijgen. Het zorgt voor een pijnlijke breuk tussen broer en
zus, die hen elk een andere, onverwachte richting op stuurt. Wie van hen heeft
de juiste keuze gemaakt, wie van hen zal de ware liefde leren kennen?
Het verhaal speelt zich af in Salento, een schiereiland dat de hak van Italië vormt. Het dorp Araglie, waar Casa Rizzo, de zeepmakerij staat, is een fictief dorp. De zeepfabriek is gesticht door Renato en Marianna Rizzo en is na hun overlijden voortgezet door zoon Giuseppe. In tegenstelling tot hun vader, hebben broer Lorenzo en zus Agnese hun hart aan de fabriek verpand.
Met de verkoop van de fabriek ontstaat er dan ook een breuk in
het gezin.
Er worden keuzes gemaakt waar, niet iedereen blij mee is. Vriendschappen
stranden, maar er ontstaat ook inzicht over hoe Agnese haar leven wil invullen.
Ze constateert dat de meeste vrouwen die zij kent zich weg hebben moeten cijferen.
Ze ontdekt dat zij dat niet wil en volgt haar hart. Lorenzo blijft een heel
ander doel voor ogen houden.
Een fijn boek! Toch ontbrak er iets wat ik bij de eerdere roman wel had. Wat dat precies is, daar kan ik lastig de vinger op leggen. Wel weet ik dat ik het boek niet dik genoeg vond. Nadat ik het had uitgelezen, was ik niet tevreden. Ik had meer willen weten over hoe het iedereen verder zou vergaan. En na het lezen van de epiloog had ik dat nog meer. Neemt niet weg dat het een mooi verhaal is, over het maken van keuzes in eigenlijk alle opzichten, en toch ook vasthouden aan het verleden.
Al met al wel een aanrader, hoewel ik hoop ik dat het volgende boek dikker zal zijn.





