donderdag 18 juni 2026

Vuurvliegjes in Nova Scotia

 

Van Ambo Anthos ontving ik een recensie exemplaarvan Vuurvliegjes in Nova Scotia. Waarvoor dank!!

De boekbeschrijving maakte mij nieuwsgierig. Het eerste boek van Eleanor Shearer, 'Vrij stroomt de rivier', staat helaas nog ongelezen op mijn e-reader, maar dat maakte misschien juist wel dat ik 'Vuurvliegjes in Nova Scotia' wilde lezen en recenseren.

Nova Scotia, 1796. Cora, een wees die net uit Jamaica is aangekomen, heeft het nog nooit zo koud gehad. Niemand waagt zich nu de deur uit, dus de schim in het bos lijkt haar gezichtsbedrog… totdat ze naar buiten gaat en in het maanlicht sporen in de sneeuw vindt. Agnes is op de vlucht en houdt zich verborgen in de wildernis, waar ze moet zien te overleven. Fouten kan ze zich niet veroorloven. De jonge vrouw in het bos verontrust haar dan ook. Maar hun paden zijn voorbestemd om te kruisen. Tussen de ceders bouwen Cora en Agnes aan een veilige plek. Wanneer Agnes’ verleden hen inhaalt, worden ze geconfronteerd met de prijs van vrijheid en liefde…

Na het lezen van de eerste twee hoofdstukken ben ik me eerst gaan verdiepen in Nova Scotia, een provincie in Canada met de hoofdstad Halifax.

            Nova Scotia betekent zoveel als Nieuw Schotland, de naam die door de Britten aan de provincie werd gegeven nadat             zij daar,  na de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog in 1783, vanuit Amerika naar waren overgebracht.  Zij brachten             een groot aantal slaven mee. Naast Britten woonden er slavernij afrikanen, maar ook zwarte- en witte  loyalisten.                    Deze loyalisten kozen er tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog voor, om de kant van de Britten te kiezen omdat deze                bescherming, vrijheid, land en voedsel boden in ruil voor hun steun. Met deze informatie kon ik me een beter beeld                schetsen van de tijd en omgeving waarin Cora leefde.

Na het eerste hoofdstuk intrigeerde het verhaal me. Het lijkt traag geschreven, maar je komt gaande weg meer te weten over waar en met wie Cora leeft en woont. Samen met Leah, haar adoptiemoeder, Silas en zijn zoontje Benjamin, woont zij in een soort van kleine kolonie van mensen die voor een baas werken. Ik vond het lastig om nu en dan voor ogen te hebben hoe de verhouding tussen de verschillende mensen was. Duidelijk is wel dat Cora en Silas op gespannen voet leven en dat Leah daartussen probeert te bemiddelen.

Als Cora Agnes ontmoet ontstaat er een voorzichtige vriendschap tussen hen en langzaam komen ze meer over elkaar te weten en groeit het wederzijds vertrouwen. Tijdens het lezen was er steeds een stemmetje dat zich af vroeg wat er nu precies ging gebeuren en was gebeurd in het verleden van Agnes. Dat gevoel werd nog versterkt door de hoofdstukken tussendoor waarboven alleen maar 'rechtbank' stond.

          Na ruim 100 pagina's kwam dat moment. Cora ontdekt dan hoe zij wees is geworden en de                 onthulling zorgt voor zowel verwarring als teleurstelling. Cora kan daarna niet meer samen met             de anderen in hetzelfde huis wonen en vertrekt naar Agnes. Samen bouwen ze een leven op in             het bos. De relatie en de wijze van leven met en in de natuur tijdens de verschillende seizoenen          wordt mooi beschreven. Samen met de beschrijvingen van de gevoelens en gedachten van                 beide vrouwen, ontroerde het verhaal me. 

         Door een samenloop van gebeurtenissen komt het verleden van Agnes naar buiten en dat heeft          grote gevolgen voor zowel Cora als Agnes. Uit onverwachte hoek komt dan hulp. Een daad van             liefde.

        Hoewel tijdens het lezen, het boek niet echt mijn genre boek bleek te zijn, vind ik het een mooi            geschreven verhaal over liefde en de opofferingen die daarvoor worden gevraagd. Maar ook                worden de gevolgen van en de slavernij in het verhaal verweven en misschien maakte dat het            voor mij ongemakkelijk. De wreedheid en het besef dat mensen zich andere mensen toe eigenen.

        Toch maakt het me ook wel weer nieuwsgierig naar Ga als een rivier, dat nog op mij wacht op                mijn e-reader.


          

 

 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten