Van proefleesexemplaar naar een echte Pretty Boy

Wanneer Hannah de geheimzinnige Jack ontmoet, denkt ze dat ze de ware heeft gevonden. Maar waarom doet hij zo vreemd als er een kind vermist wordt in hun omgeving? En waarom vertelt hij nooit iets over zijn jeugd in Canada? Hannah's onwrikbare vertrouwen in haar echtgenoot begint te wankelen. Als hun eigen zoon verdwijnt, ontdekt Hannah de ijzingwekkende waarheid over de man van wie ze zielsveel houdt.

In februari 2018 werd dit nieuwe boek Pretty Boy van Ingrid Oonincx aangekondigd en was ik één van de gelukkigen die het boek mocht proeflezen. Met dank aan de Crime Compagnie.

Het proeflezen was nieuw voor me en je leest het boek dan ook anders dan voor een recensie, maar het was een feestje om te mogen proeflezen.

Nu heb ik dan het ‘echte boek’ Pretty Boy in handen en wat ziet het er mooi uit!

In het begin van het verhaal moest ik wat wennen aan de wisselende hoofdstukken vanuit het heden in Doodeind (Noord-Brabant) en het verleden in Truth or Consequences (New Mexico, Verenigde Staten). ‘Waar gaat dit toe leiden’ vroeg ik me af. Iets verder in het verhaal vallen de hoofdstukken uit het verlenden in Truth or Consequences helemaal op zijn plek. Het verhaal zou er niet zonder kunnen.

De schrijfstijl is prettig en de personages Hannah en Jack spreken mij aan. Gaandeweg het verhaal worden hun karakters steeds verder uitgewerkt. Het verhaal boeit vanaf het begin, - misschien wel mede door de wisselende hoofdstuk in heden en verleden-. Jack en Hannah leiden een prettig leven, tot er een vriendje van hun zoontje wordt vermist. Tot overmaat van ramp raakt dan ook hun eigen zoontje vermist en dat brengt spanning en twijfels bij Hannah teweeg. Mooi beschreven is wat er tussen hen gebeurt, maar ook wat de gevoelens en gedachten van Jack zijn. Ondertussen wordt het verhaal dan ook nog eens spannend!

De plot is verrassend en goed uitgewerkt. Pretty Boy onderscheidt zich in het eigen verhaal. In de meeste thrillers is het verhaal geweven rond een rechercheur of iemand die professioneel misdaden oplost. Juist de andere invalshoek maakt het verhaal goed.

Een fijn boek wat zich onderscheidt dus en fijn leesvoer!

Moordmysterie in de Achterhoek

Vier gruwelijke moorden schudden het anders zo rustige Achterhoekse platteland op. 

Wanneer een jonge vrouw op uiterst meedogenloze wijze wordt vermoord, vreest rechercheur Suzan de Winter dat het niet bij dit ene slachtoffer zal blijven. Die angst wordt werkelijkheid, en het wordt nog erger. De dader laat aanwijzingen achter bij de slachtoffers, die doen vermoeden dat hij een afkeer van de Achterhoek heeft. Hij speelt een uitgekiend, tot in detail voorbereid spel, met mensenlevens als inzet. In de loop van het onderzoek ontdekken Suzan en haar team dat er een aanslag gepleegd zal worden op een stadion vol mensen. De tijdsdruk is in één klap immens. De inzet hoog. Suzan kan en wil niet anders: ze doet mee met het laatste spel van de dader. Een spel op leven en dood.

Zaterdag 19 mei 2018 was het zover. Het nieuwste boek van Corine Hartman werd gepresenteerd. Een regiothriller deze keer, met de naam Groen Licht, een moordmysterie in de Achterhoek.

Ambo Anthos, de uitgever, meldt dat het in (bijvoorbeeld) Duitsland heel normaal is dat er thrillers per regio worden geschreven; de zg. regiothriller. Als lezer is dat natuurlijk wel bijzonder. In een dergelijk boek beleef je het verhaal in een bekende omgeving. Aan Corine Hartman dus de eer om voor Ambo Anthos deze regiothriller te schrijven.

Corine vertelde dat ze Groen licht met veel plezier heeft geschreven en dat kun je als lezer merken. Suzan de Winter is als hoofdpersonage voor niet alle Hartman lezers onbekend. In een drietal thrillers van Corine speelt de moeder van Suzan, Nelleke de Winter, de hoofdrol.

Suzan is rechercheur en lijkt haar leven goed voor elkaar te hebben. Ze heeft een leuke baan, mooi appartement en goed contact met moeder Nelleke. Toch speelt op de achtergrond haar jeugd een grotere rol dan ze zou willen. 

Na het aantreffen van een vermoorde jonge vrouw, begint de tijd te dringen. Er zijn weinig aanknopingspunten in de zoektocht naar de dader en het vermoeden is dat er meer slachtoffers zullen gaan vallen. Daar komt bij dat de dader aanwijzingen achtelaatr die erop duiden, dat hij een link heeft met de Achterhoek. Suzan krijgt de indruk dat de dader een spel met hen speelt.

Het verhaal is goed in elkaar gezet. Ontwikkelingen volgen elkaar op terwijl druk naar oplossingen van het mysterie wordt gezocht. Suzan is een aansprekend personage en al snel merkte ik dat ze me niet losliet. Ook omdat in het verhaal nog op de jeugd van Suzan wordt ingegaan, komt het personage van Suzan tot leven. Het boek was slecht weg te leggen, je wacht als lezer op het moment van de doorbraak in het onderzoek. 

Corine weet de spanning goed op te bouwen en de ontknoping is dan ook verrassend te noemen.

Of er nog een opvolger komt op Groen licht is afwachten, maar ik zou het  toejuichen.          Corine Hartman is een bijzondere auteur en divers in de stijlen die ze schrijft. Haar voorlaatste boek Het kwaad in ons is een totaal ander boek, net als de serie rondom Jessica Haider. Toch weet zij je als lezer steeds te pakken met haar verhalen en haar schrijfstijl.

U snapt het al, ik ben fan, maar dat was ik al vanaf de serie rondom Nelleke de Winter. Deze serie is overigens nu als e-book te verkrijgen. En als ik het zeggen mag: ga ook die serie lezen!

Een zondagskind

Jasmijn Vink praat niet. Wel met haar hond. En met Elvis. Die zeggen namelijk niets terug en dat is fijn. Dan hoeft zij zich niet af te vragen wat er bedoeld wordt. Of na te denken over wat ze moet antwoorden. Hoe kan
het dat anderen wel weten hoe ze zich moeten gedragen? Dat mensen zich kunnen afsluiten voor de voortdurende stroom van prikkels, die ervoor zorgt dat haar hoofd implodeert? Met vallen en opkrabbelen leert Jasmijn hoe
ze zich in sociale situaties staande kan houden.

Zondagskind vertelt het verhaal van een jong meisje dat opgroeit in de jaren tachtig en negentig, een tijd waarin weinig bekend was over autisme. Jasmijn bewandelt haar eigen, hobbelige pad en leert bij elk obstakel zichzelf en
de wereld waarin ze leeft beter te begrijpen. Zondagskind neemt de lezer mee in de belevingswereld van iemand met asperger.

Judith Visser was als schrijfster van thrillers al bekend bij veel lezers. Zelf heb ik nog geen thriller van haar gelezen, wel eens in begonnen, maar niet uitgelezen. Met de roman In seizoenen stapte ze over naar het schrijven een heel ander genre.

Van Zondagskind kreeg ik bij de boekhandel een voorpublicatie, en ik was onder de indruk van de prettige schrijfstijl en het onderwerp. Van een lieve vriendin (ook onder de indruk van de voorpublicatie) kreeg ik voor mijn verjaardag het boek! Al snel ben ik in het boek begonnen;  want het leek of het riep ‘ga mij lezen’.

Eenmaal in het boek gestart kon ik slecht stoppen met lezen, toch legde ik het boek af en toe bewust even weg. Om even te laten bezinken wat ik had gelezen en om ervan te genieten. In stilte, bijna als Jasmijn.

Zelf heb ik geen ervaring met autisme of asperger. Wel denk ik dat we bijna allemaal autistische trekjes in ons hebben. Judith Visser schrijft het verhaal van Jasmijn op een wijze, waarbij ik het gevoel kreeg in haar denken en gevoelens te worden meegenomen. Schrijnend bijna als ik las hoezeer ze haar best moest doen om acceptabel te functioneren. Want we zijn allemaal kritisch op elkaars gedrag en vinden bepaald gedrag al snel afwijken van de norm. Bijzonder zoals Jasmijn manieren bedenkt om zich toch staande te houden met behoud van haar eigen ik. Wat een geluk dat Jasmijn in een fijn en warm gezin opgroeit met steun van haar ouders. Toch naast een traan ook een glimlach, gewoon om situaties die je voor je ziet door de manier waarop uitspraken door Jasmijn worden geïnterpreteerd. Een sterk mens al met al!  

Met Zondagskind heeft Judith Visser er een fan bij. In de boekenkast ligt nu  In seizoen te wachten om te worden gelezen, ook daar ben ik erg nieuwsgierig naar geworden. En Judith; blijf dit soort boeken schrijven!

Vallen en weer opstaan

De wereld van de ambitieuze Duitse politica Annika Schaefer stort in elkaar wanneer wordt onthuld dat ze heeft gelogen over haar verleden. Om aan de toorn van haar collega's en schoonfamilie te ontkomen slaat ze op de vlucht en reist ze naar Bergen aan Zee, naar het vakantiepark waar ze met haar grootouders vaak kwam. Daar probeert ze een nieuw bestaan op te bouwen, maar al snel wordt duidelijk dat ze het verleden niet kan ontlopen. En niet alleen het hare...

Met De val van Annika S. hebben Simons en Van der Zijl de eerste roman van een serie van vijf afgeleverd. Van Annejet Van der Zijl las ik eerder (natuurlijk) Sonny Boy en het meest recent De Amerikaanse prinses. Over het laatste boek hield ze een lezing bij mijn favoriete boekhandel hier in de stad, waar ik onder de indruk van de wijze waarop ze vertelde over het schrijven en het doen van onderzoek. Ze vertelde toen, dat haar partner Jo Simons haar had vergezeld toen ze onderzoek deed voor het boek. Haar schrijfstijl spreekt me erg aan en ik was dus ook erg benieuwd naar deze roman van Van der Zijl & Simons samen.

Met het beschrijven van dit verhaal vind ik het lastig om geen spoilers weg te geven. 

Het lijkt een verhaal te zijn wat niet heftig is, maar onderhuids is er wel van alles aan de hand. Annika haar leven passeert in fragmenten de revue. Hoe is ze geworden wie ze is en was. Ze moet proberen haar leven weer richting te geven en dat blijkt niet eenvoudig met alles waarmee ze wordt geconfronteerd.  Door het verhaal heen spelen ook de verhalen van Anna en Martin. Het verhaal van Anna ontroerd me en dat van Martin intrigeerde me. Al met al een boek om snel uit te lezen, want als lezer wilde ik weten waar het verhaal toe zou leiden.

Ik heb genoten van het boek en ben benieuwd naar de volgende in de serie, daarvoor moet ik wachten tot 2019. Dan zal Rijke mensen zijn anders uitkomen, waarin ook voor Annika en Martin weer een rol is weggelegd. Erg benieuwd!

Dolores Redondo verrast zeer aangenaam

Met haar Baztan-serie neemt Redondo ons mee naar de regenachtige bossen van het Spaanse Baskenland. Daar is een moordenaar aan het werk: het dode lichaam van een meisje wordt aan de oever van de Baztan-rivier gevonden.
Inspecteur Amaia Salazar wordt op de zaak gezet. Het brengt haar naar haar geboortestreek, waar ze gehoopt had nooit naar terug te keren. Het is de plek van een donker geheim uit haar jeugd, dat haar voor eeuwig heeft beschadigd.

Met Erfenis van de botten heeft Dolores Redondo het tweede deel van de Baztan-serie afgeleverd.

Het boek gaat zo ongeveer verder waar het vorige deel stopte. Met name voor Amaia geldt dit. Zij is de hoofdpersoon in de serie en haar persoonlijk leven, gaat als een rode draad door beide boeken. In het eerste deel komt al een deel van Amaia’s verleden aan bod. In Erfenis van de botten raakt het verleden van Amaia verweven met de gepleegde misdaden lijkt het wel.

Persoonlijk spreekt de schrijfstijl van Dolores Redondo mij erg aan. In de boeken komen de gebruiken en tradities uit het Baskenland aan de orde. Ook in dit verhaal spelen die een belangrijke rol. Het verhaal rondom de misdaden en de daarop volgende zelfmoorden van de daders is goed opgebouwd.  De link met het persoonlijke leven van Amaia is subtiel in het verhaal verweven.

Een boek met een verhaal waar ik enorm door geboeid was. Daarbij is het de schrijfster gelukt om een meer dan waardig opvolger van Beschermengel te schrijven. De sfeer, het verhaal, alles klopt voor mij gewoon. U begrijpt het al, ik ben een fan!

Als ik het goed heb  begrepen is de Baztan-serie een trilogie. Met spanning wacht ik dan ook het derde deel van de serie af.

De geur van lavendel

Na een moeilijke periode in hun huwelijk willen Julia en haar man Luuc een nieuwe start maken. Als Luuc een Frans kasteel kan kopen met een grote olijvenboomgaard, vertrekken ze naar de Provence, de streek waar ze elkaar twaalf jaar geleden ontmoet hebben. Hun oude droom om beautyvakanties te gaan organiseren wordt werkelijkheid. Als Julia korte tijd na Luuc arriveert is de plaatselijke bevolking in mineur: de geliefde kunstenares Chérie is vermist. Dan wordt in het kasteel een lijk van een jonge vrouw ontdekt...

Van de Crime Compagnie ontving ik een exemplaar van Chateau de Provence, waarvoor dank! Het boek ziet er bijzonder mooi uit met de velvet-cover. Daarbij zit er in het boek een  boekenlegger met de geur van lavendel. Ogen dicht, ruiken en het is alsof je in de Provence bent.

Het verhaal van de twee ik-vertrekkers Luuc en Julia neemt je mee naar de Provence. Zelf was er nog nooit, maar na het lezen van het boek voelt het wel alsof ik er was voor een fijne vakantie. Helaas is het, net als op de tv ,voor Luuc en Julia niet allemaal rozengeur en maneschijn. Goederen die te laat, of niet, worden geleverd maar er ‘demain’ zullen zijn; tegenvallende reparaties en geldtekort.

Julia krijgt het idee dat zij niet gewenst zijn door de mensen in de omgeving. Slechts een aantal mensen helpt hen; Nicolas, Amelie en Joseph. Met het vinden van het vrouwenlichaam in het Chateau, worden er allerlei gebeurtenissen in gang gezet. Was Chérie eerder op het Chateau en waarom? Wat is de rol van Joseph? Er duiken verschillende potentiële daders op. Maar hoe zit het nu werkelijk, en wil Luuc inderdaad wel een nieuw begin maken met Julia.

Een verhaal dat je meeneemt naar de lavendelvelden in de Provence en waar je de beelden van het Chateau voor je ziet. Persoonlijk vond ik het niet een superspannend verhaal, wel een onderhoudend verhaal met goede sfeerbeschrijvingen en wel steeds de vraag wie nu de dader is.

Een lekker boek om een tijdens een vakantie te lezen, maar ook zo in een bijna lenteachtig weekend op de bank in Nederland.

Een gelukkig gezin. Zijn ze dat ooit wel geweest?

Een gelukkig gezin. Zijn we dat ooit wel geweest? 

Simone Steenbeecks grootste wens was moeder worden. Een gezin om voor te zorgen. Helaas bleef een zwangerschap uit en koos ze samen met haar man Richard voor een andere weg. Ze werden de trotse adoptieouders van de Braziliaanse Daniel en Nina. Niet lang daarna raakte Simone alsnog zwanger en dochter Veerle completeerde het gezin. 
Nu, bijna twintig jaar later, woont het gezin Steenbeeck in het idyllische Hattem aan de IJssel. Simone heeft een patisserie in het dorp, Richard is leraar in het vlakbij gelegen Zwolle en de kinderen… daar stokt het perfecte plaatje. Langzaam slaan er gaten in het warme, veilige nest dat Simone haar gezin wil bieden, en ongemerkt schuiven ze naar de rand van de afgrond.

Met de psychologische thrillers Een vlaag van waanzin en Sluipend gif is Corine Hartman weer een heel nieuwe weg in geslagen in haar schrijverscarriëre. De recensies over deze psychologische thrillers waren niet anders dan lovend. De lat lag dan ook hoog voor de nieuwe thriller Het kwaad in ons.

De omslag en de flaptekst maken nieuwsgierig als je het boek in handen hebt. Als je het boek dan gaat lezen, wordt die nieuwsgierigheid alleen maar groter. In het begin van het verhaal vroeg ik me af waar gaat dit naartoe? Nu weet ik –wederom- dat het naar een geweldig verhaal gaat.

Zo knap en bijzonder hoe Corine Hartman het verhaal heeft opgebouwd in de verschillende lagen vanuit Richard, de vader, Simone, de moeder en natuurlijk de kinderen Daniel, Nina en Veerle. De gedachten en gevoelens van zowel de ouders, als de kinderen die het allemaal zo goed willen doen. De eenzaamheid van Daniel en Nina, ieder op hun eigen manier, vond ik aangrijpend. Niet dat het iets goedmaakt van de later door hen gepleegde daden en de wereld waarin ze zijn beland, maar wel voorstelbaar vind ik. Simone die het zo goed wil doen, wil zorgen en koesteren, maar niet meer weer wat ze moet, behalve soep maken en cupcakes bakken. Richard die zich terug trekt, omdat hij ook nog andere teleurstelling moet verwerken. En dan de verrassing aan het einde van het verhaal.

Mij laat het verhaal zeker niet onberoerd, eerst lijkt het te kabbelen, maar de onderstromen brengen veel te weeg. Vanochtend las ik het boek uit maar het is alsof ik nog afscheid van het gezin moet nemen. 

En dan de omslag die ik voor het lezen al mooi vond en nu het boek uit is een diepere betekenis heeft gekregen.

Rest mij een diepe buiging te maken voor Corine Hartman met deze geweldige psychologische thriller!