Een duister pad; tussen waan en waanzin.

Faye van Laar woont al sinds haar vroege jeugd in psychiatrische inrichting Groot Loenen op de Veluwe. Haar vader is er directeur, maar ze is ook patiënt, en samen met een vijftal medepatiënten vormt ze een ongebruikelijke familie.

Nieuw in de familie is Emilie, die aan achtervolgingswaanzin lijdt sinds haar vriend Steven werd vermoord. De daders hebben het nu op haar gemunt, beweert ze. Faye wil haar geloven, ze weet hoe het is met onzekerheden te leven, en probeert te helpen door zelf op onderzoek uit te gaan.

Ze ontmoet rechercheur Simon te Bresser die de zaak evenmin kan laten rusten, ondanks de conclusie dat Steven zelfmoord pleegde onder invloed van antidepressiva. Als Emilie ineens spoorloos verdwijnt, bundelen Faye en Simon hun krachten en ontstaat een onwaarschijnlijk speurdersduo.

Het is geen nieuw gegeven dat ik een fan ben van de boeken van Corine Hartman. Als geen ander schrijft zij in een diverse stijl haar thrillers. De Vivaldi serie, Jessica Haider serie, de Nelleke de Winter serie en de serie rondom de IJsselmoorden. Allemaal anders maar allemaal fijne thrillers!

Nu een boek waaruit een nieuwe serie gaat volgen en wel rond het duo Faye en Steven te Bresser. Faye is een patiënte die lijdt aan borderline en woont in een inrichting waarvan haar vader de directeur en haar behandeld arts is. Knap hoe wordt beschreven wie Faye is, met een herkenbaar vleugje humor van Corine Hartman. Niet alleen wordt beschreven hoe Faye op speurtocht gaat naar Emilie, maar ook hoe ze omgaat met de afwezigheid van haar moeder. Simon te Bresser is rechercheur en ietwat teleurgesteld omdat hij niet verder kan en mag in een moord-/zelfmoordonderzoek. Als dan patiënte Emilie verdwijnt en blijkt zij een link heeft met zijn stopgezette onderzoek. Samen met Faye gaat hij door met zoeken naar Emilie. Dan blijkt dat zo te zijn dat een aantal mensen meer heeft te verbergen dan gedacht. Ook Faye doet een ontdekking waar zij niet goed raad mee weet.

Een bijzonder mooi geschreven boek. De personages uit de ‘familie’ van Faye komen gaan leven. Faye en Simon worstelen beiden op hun eigen manier met het leven. Uiteindelijk zijn ze samen sterk. Een mooi duo en ik ben nu al benieuwd naar het vervolg op dit boek.

Weerzin!

In eerdere blogs kwamen de boeken van Bernard Minier al aan de orde en het is dan ook geen nieuws dat ik een fan ben van deze schrijver. Erg blij was ik dan ook met inmiddels het vijfde deel uit de reeks boeken met commandant Martin Servaz, genaamd Weerzin. Ook dit vijfde boek heeft weer een bijzondere coverfoto, die in de lijn van de andere delen past; een oog van een dier.

Het is 1993 en Martin Servaz staat aan het begin van zijn succesvolle carrière. Hij raakt als kersverse agent verwikkeld in de spraakmakende en onopgeloste zaak van de dood van twee zussen die geobsedeerd waren door een misdaadschrijver. Vijfentwintig jaar later kruist diezelfde misdaadschrijver nogmaals Servaz’ pad en krijgt de zaak een zeer onheilspellend vervolg…
Het boek is opgedeeld in 3 delen; Prelude 1988, 1993 en 2018. In het eerste deel maken we kennis met de twee zussen Alice en Amber, in het tweede deel worden deze zussen in een vreemde setting dood aangetroffen. De moord op de twee zussen wordt door een verdachte bekend. In 2018 wordt er nog een moord gepleegd die samen lijkt te hangen met de dood van de meisjes.

Hoewel er een bekentenis is van een verdachte heeft Martin Servaz altijd het gevoel gehad dat de zaak niet is afgesloten. Dat lijkt in 2018 ook zo te zijn, maar het is nogal een lastige zaak om de kwestie rond te krijgen. Daarbij komt het leven van Servaz zelf ook in gevaar terwijl wordt getracht de zaak op te lossen.

Bijzonder aan dit boek uit de serie vond ik dat we als lezer een kijkje in het verleden van Servaz kregen. Hoe hij zijn carrière bij de politie is begonnen en waar hij mee te maken kreeg. Ook lezen we hoe de eerste jaren van zijn huwelijk met de moeder van zijn dochter Margot waren en hoe de relatie met zijn vader was. Dit inkijkje geeft een bijzonder tintje aan het boek.

Voor mij wederom een fijn boek uit de serie rond Martin Servaz. Een aanrader net als de andere delen. Vraag is nu alleen….komt er nog een deel. Ik hoop van wel!

Super debuut thriller van Soraya Vink

Door een mislukte actie is rechercheur Elvira Selas gedwongen haar carrière als undercoveragente te beëindigen en tijdelijk van de radar te verdwijnen. Na een jaar in de Spaanse zon keert ze terug naar de Nederlandse politie, waar ze een laatste kans krijgt op de afdeling Zware Criminaliteit. 

De zaak waarmee ze start is een raadselachtige dubbelmoord. Het eerste slachtoffer wordt aangetroffen zonder tong, het tweede mist een pink. Op beide plaatsen delict wordt een rouwkaart met een Latijnse tekst gevonden. Is Nederland in de greep van een seriemoordenaar?
Wat het politiekorps niet weet, is dat Elvira’s undercovertijd bij een berucht drugskartel nog niet voorbij is. Omdat ze vermoedt dat haar verdwenen broer nog steeds banden met deze bende onderhoudt en ze vastbesloten is hem te vinden, moet ze terug. Terug naar een verleden waar ze het liefst ver vandaan was gebleven.

Waar ligt haar loyaliteit? Bij haar familie of bij de wet? En in hoeverre kun je de wet naar je eigen hand zetten?

Als je als thrillerliefhebber de site hebban.nl regelmatig bezoekt, dan ben je vast niet onbekend met de naam van Soraya Vink. Zij is redacteur bij hebban en een thrillerfan. Met Persona maakt zij haar debuut in boekenland.

En wat voor debuut! Een thriller die misschien af en toe wat ‘over the top’ lijkt, maar het leest superfijn. In het begin moest ik even wennen aan de situatie en de personen, maar daarna kon ik het boek slecht wegleggen. Ik wilde gewoon weten hoe het nu allemaal zat.

Elvira wordt met een vreemde zaak geconfronteerd na haar terugkeer bij de recherche, daar doorheen speelt haar voormalige ‘under cover leven’. Alsof dat nog niet genoeg is wordt ze langzamerhand geconfronteerd met een spoor van de dader zie wordt gezocht voor de moord. In cursief gedrukte hoofdstukken lezen we mee met de dader. De dader doodt uit vergelding, maar waarvoor wil hij vergelding? Als dat duidelijk wordt komt nog een bijzonder stukje Spaanse geschiedenis aan de orde.

Bijzonder is toch ook de personage van Elvira. Ik kon haar niet direct sympathiek vinden. Gedurende het verhaal probeert ze zich open te stellen voor anderen en ook voor de lezer.

Een fijn debuut wat leest als een trein! Ik ben heel benieuwd naar een volgende boek van Soraya Vink, waarvan ik hoop dat dat er komt.

Een bijzonder geschenk

Berlijn, 2016. Alicia heeft altijd een goede band gehad met haar grootmoeder Paulina Hoffmann. Wanneer ze overlijdt, erft Alicia een appartement in Berlijn dat Paulina in het geheim heeft gekocht. Paulina woonde daar als jong kind, toen de nazi’s er de dienst uitmaakten. Haar beste vriendinnetje was joods, maar hun vriendschap werd al snel verboden door de ouders. De verschrikkingen nemen vanaf dat moment alleen maar toe, en de rest van Paulina’s leven wordt hierdoor getekend. Alicia besluit naar Berlijn af te reizen; misschien dat Paulina een boodschap voor haar heeft achtergelaten. Want waarom heeft juist zij het appartement geërfd?

In de Leeuwarder Courant las een interview met de schrijfster Carmen Romero Dorr. Zij is Spaans, haar grootouders verhuisden tijdens WO II van Duitsland naar Spanje. Voor dit boek liet zij zich inspireren door familieverhalen die zij hoorde toen zij nog klein was.

Een prachtig verhaal is het geworden. Paulina vertelt over haar leven in Berlijn voor het vertrek naar Spanje en hoe haar jeugd en latere leven in Spanje verloopt. Alicia heeft haar leven niet op de rit en besluit naar Berlijn te gaan. Langzaam ontvouwt het verhaal zich over het verloop van beide levens van de vrouwen. Hoe een kleindochter moed put uit de levensloop van haar grootmoeder.

Erg mooi geschreven. Persoonlijk vond ik het boek extra fijn lezen, omdat ik afgelopen zomer in Malaga was en de zomer daarvoor in Berlijn. De beschrijvingen van de sfeer in de steden spreekt tot de verbeelding. Tijdens het lezen vroeg ik me alleen maar af hoe de beide levens zouden verlopen en wilde alleen maar verder lezen.

Een boek om van te genieten, van de emoties, de sfeer en het mooie taalgebruik. Kortom een aanrader.

‘Verdriet doet het voorkomen alsof het minder wordt, laat ons geloven dat het verdwenen is, maar opeens, pats!, komt het uit zijn schuilplaats tevoorschijn en grijpt het ons opnieuw”

Camille Grebe op haar best met 'Dagboek van mijn verdwijning'

Eerder las ik het solo-debuut van Camilla Grebe De minnares. Helaas is me van dat boek niet veel bijgebleven. De omslag van De verdwijning van mijn geheugen en de flaptekst maakten mee zo nieuwsgierig maakten, dat ik het boek bij de bibliotheek reserveerde en ging lezen.

Acht jaar geleden vond Malin Brundin in het bos het skelet van een meisje. Nu is ze politieagente en wordt deze coldcasezaak opnieuw geopend. Samen met profiler Hanne Lagerlind en inspecteur Peter Lindgren probeert ze de jaren oude moord op te lossen. Hanne doet haar best haar beginnende dementie te verbergen door nauwgezet een dagboek bij te houden over alles wat ze zou kunnen vergeten. Dan verdwijnen zowel Peter als Hanne. Hanne wordt volledig uitgeput en uitgedroogd teruggevonden, ze heeft geen idee wat er met haar is gebeurd en haar dagboek is verdwenen. Peter wordt nog steeds vermist.

Wanneer vervolgens het lichaam van een vrouw wordt gevonden op dezelfde plek waar ooit de overblijfselen van het meisje lagen, wordt duidelijk dat deze twee moorden en Peters verdwijning met elkaar te maken hebben.

Wat een knap en mooi geconstrueerd verhaal!

Het verhaal wordt verteld vanuit Malin en Jake. Jake vindt Hanne op een avond buiten in het bos. Hanne verliest haar dagboek, waarin is geschreven over de stappen die in het onderzoek zijn gezet, maar ook de beginnende dementie en de angst die daarin meespeelt. Bij Malin speelt een voorval uit haar jeugd mee. Zij vond tijdens een uitje met vriend Kenny botresten van een meisje. In het heden speelt die vondst ook weer een rol en kijkt Malin ook terug op haar verleden met Kenny. Ook over Jake speelt een verhaallijn over hoe hij zijn leven probeert te leven en zijn ontluikende gevoelens voor zijn vriendin Saga.

De schrijfster neemt veel onderwerpen mee in haar boek, waardoor het boek van begin tot het eind niet alleen boeit maar ook fascineert. Ik vind het lastig om veel over het verhaal te vertellen, omdat ik ook bang ben teveel prijs te geven. Ga dit boek gewoon lezen! Het is een top thriller!

Ciao Sicilia

Van De Crime Compagnie ontving ik een exemplaar van Ciao Sicilia, de tweede ik-vertrek thriller van Marelle Boersma. In februari 2018 las ik Chateau Provence, de eerste ik-vertrek thriller. Zelf vertrok Marelle naar Portugal waar ze nu woont en schrijft. Sicilië is een eiland waar ik al tweemaal voor een vakantie verbleef en ik was dan ook benieuwd naar de sfeer van het boek.

Op het moment dat Anne de envelop in een brievenbus laat vallen, weet ze dat ze nooit meer terug kan. Haar werk als chocolatier, haar echtgenoot Benny en haar vriendschap met Daan, alles moet ze achterlaten. Haar leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Ze vertrekt naar het Italiaanse eiland Sicilië in de hoop dat ze daar nooit gevonden wordt...

Lovende woorden op de achterkant van het boek maakten me erg nieuwsgierig naar het verhaal van Ciao Sicilia.

Het verhaal start een beetje verwarrend. Later in het verhaal vallen de gebeurtenissen op hun plek. De sfeer op het eiland, zoals die wordt beschreven, bracht me terug naar Sicilië. Dan heb ik het nog niet over de beschrijving van de geuren en smaken als het over het maken van de chocola gaat.

Anne is een vrouw die lang niet haar leven in eigen handen heeft genomen. Eenmaal op Sicilië verandert dat. Langzaam lijkt ze een andere persoon te worden. Ze neemt het heft meer en meer in eigen handen, dat zal ze ook wel moeten door de omstandigheden waar ze in belandt. Als je aan Sicilië denkt, denk je aan de Etna en de maffia. Eén van beiden komt in het verhaal dan ook sterk naar voren en daarmee ook keuzes die moeten worden gemaakt. Het verhaal vond ik niet super spannend en ik vond het dan ook geen echte thriller. Wel vond ik de verandering van mensen (van niet alleen Anne) mooi om te lezen. Het verhaal boeide me en las prettig, maar ik zat niet op het puntje van mijn stoel.

Al met al wel een fijn boek om te lezen.

Zelfmoord, of.........

Drie jonge mensen.
Drie zelfdodingen.
Klopt dat wel? Of is er meer aan de hand?

Isabel Dieudonné, specialist postmortale zorg en ex-rechercheur ontrafelt beetje bij beetje een duistere waarheid. Ze bijt zich vast in de zaak maar verliest daarbij zichzelf uit het oog.

Verdoemd is alweer het derde boek van Mariska Overman met Isabel Dieudonné als hoofdpersonage. 

Van de Crime Compagnie ontving ik een exemplaar om een recensie te schrijven. Waarvoor hartelijk dank!

Na het lezen van de boeken Hoofdzaak en Voltooid voelde het lezen van Verdoemd als een warm bad. De collega’s van Isabel; Peter, Harry en Damon komen weer in het verhaal voor. Voor de lezers die de voorgaande boeken niet hebben gelezen wordt wat voorafgegaan is in die boeken kort samengevat aan het begin van het boek.

Isabel neemt als specialist post-mortale zorg niet voetstoots een doodsoorzaak aan. Zij kijkt verder. Het bloed als ex-rechercheur kruipt waar het niet gaan kan.  Bij weer een als zelfmoord aangemerkte zaak krijgt Isabel het gevoel dat er iets niet in de haak is en ze gaat, tegen de zin van de recherche, op onderzoek uit. De drie jonge mensen, waarvan wordt aangenomen dat zij zelfmoord hebben gepleegd, blijken een heel verschillende achtergrond te hebben. Toch denkt Isabel dat het geen zelfmoord is geweest waaraan zij zijn gestorven.

In dit boek neemt – naar mijn idee – het privéleven van Isabel een grotere rol in dan in de andere boeken. Het verhaal gaat dieper. Over de relatie met haar broer David, die gedetineerd is, en haar relatie met Harry. Als lezer zat ik niet op het puntje van mijn stoel van spanning, maar merkte ik dat het verhaal onder mijn huid ging zitten.

We hebben in de media kunnen lezen dat het vaker voorkomt dat nabestaanden van iemand die door zelfmoord om het leven zou zijn gekomen, wel eens twijfelen of dat wel de echte doodsoorzaak is. In haar boek verwijst Mariska Overman dan ook naar Kees van der Spek, die over dit onderwerp een tv-programma maakte.

Mariska Overman toont niet alleen aan dat zij veel kennis van de onderwerpen heeft waar zij over schrijft, maar ook de personages worden goed uitgewerkt. Als lezer heb je niet alleen gevoel betrokken te zijn bij Isabel, maar ook bij haar collega’s, de slachtoffers en de nabestaanden. Na het lezen van dit boek zal ik me bij berichten over zelfmoord, als beschreven in Verdoemd, altijd blijven afvragen: ‘is het werkelijk zelfmoord?’