Confetti regen, met soms wat grijze mist.

Verschillende keren zag ik Splinter Chabot bij Mathijs van Nieuwkerk in DWDD aan de tafel aanschuiven. Een ontwapende jonge man vond ik het. Met het hart op de tong (leek het). Tot de uitzending kwam waarin over het te verschijnen boek van Splinter werd gesproken, had ik niet een idee kunnen hebben van hoever hij was gekomen en welke drempels hij over heeft moeten stappen om nu te zijn wie hij is.

Zijn boek wilde ik dus ook graag hebben, dus vlak voor de Coronacrisis nog gekocht.


De boekomslag vermeldt het volgende:

Wobie groeit op in zijn eigen glitter- en confettiwereld. Thuis lijkt alles een sprookje. Naarmate hij ouder wordt ontdekt hij langzaam maar zeker dat hij anders is dan zijn, broers, anders dan zijn meeste klasgenoten, anders dan hij dacht te zijn. Anders dan wie hij wilde zijn.


Aan de hand van drie delen in het boek met een jongsnaam beleef je met Wobie mee hoe hij zich ontwikkelt, maar vooral ook wat hij ontdekt. 
Het boek is een ontdekkingsreis van een jongen, die al vroeg weet dat hij anders is, maar ook weer niet weet wat er dan anders aan hem is. 
Gelukkig komt hij uit een warm gezin waarin de vader en moeder hem alle ruimte geven om zichzelf te ontdekken en ontwikkelen. Toch blijft het voor hem een strijd om naar buiten te komen met wie hij is en hoe hij denkt te zijn.


Het taalgebruik in het boek vind ik mooi. Tijdens het lezen is het alsof je Splinter hoort praten. 


            Niemand had me gevraagd of ik dit wilde zijn. Niemand had bij me geïnformeerd wat ik ervan zou vinden. Niemand had verteld hoe ik ermee om moest gaan. Opeens was ik het gewoon. Enhoe hard, hoe lang,hoe heftig ik het ook bleef ontkennen, ik kon het niet tegen houden.


Veel woorden in zinnen en mooie zinnen met rake woorden. Ontroerend om over de grijze mist in hem te lezen, maar af en toe wordt je ook blij als lezer, omdat hij ook lichtvoetig door het leven lijkt te kunnen stappen. Als ik nu, na het lezen van Confettiregen, een nummer van Prince hoor moet ik aan Wobie denken.


Een mooi boek voor iedereen, ga het lezen allemaal!

De jachtpartij; Who did it?

Negen vrienden vieren oudejaarsavond in een idyllische villa in de Schotse Hooglanden. Het lijkt de perfecte plek om hun gehaaste Londense leven achter zich te laten en van elkaars gezelschap te genieten. Het ontbreekt de vrienden aan niets: ze hebben een prachtig uitzicht, een knappend haardvuur, een provisiekast vol eten en liters champagne. Maar wat ze ook hebben is geheimen voor elkaar, langgekoesterde jaloezie en bergen opgekropte woede. Terwijl de sneeuw buiten valt, wordt de spanning in de villa ondraaglijk.
Als de lucht op nieuwjaarsdag opklaart is een van de gasten dood. En één van de anderen is de moordenaar.
Maar wie?


De jachtpartij, een  boek wat in de leesclubs en op internet alom werd geprezen, dus die moest ik ook lezen.

Een aantrekkelijk en spannend geschreven verhaal. Ieder blijkt zijn eigen beweegredenen te hebben om samen te komen en de oudejaarsavond te vieren. De één wil erg graag een plek in de vriendenclub, de ander voelt zich er buiten staat omdat ze geen partner heeft, een stel heeft het gevoel de vriendengroep ontgroeit te zijn en zo heeft ieder van de 9 personen zijn eigen verhaal.

Een verhaal wat ik eerst niet erg duidelijk vond, maar wel in een erg prettige stijl is geschreven waardoor ik doorlas en de puzzelstukjes steeds meer op zijn plaats vielen. Een aantal personages intrigeerden me echt. Waarom waren ze daar? 

Een huis in the middle of nowhere, met twee op zijn minst vreemde beheerders van het huis en bijbehorend landgoed.

Dan blijkt er ook nog een seriemoordenaar in de streek rond te waren en wordt een van de gasten dood gevonden. 

Voldoende ingrediënten om een verhaal spannend neer te zetten, waarvan het boek het resultaat is. Als lezer ben je aan het meepuzzelen. Voor mij was het lang onduidelijk wie nu de moord had gepleegd. 


Een aanrader!

Het verhaal van dappere vrouw en dappere kinderen

Wenen, eind jaren dertig. De vijftienjarige Stephan en zijn beste vriendin Zofie-Helene hebben een zorgeloze jeugd, maar hun leven staat op het punt om te slaan. Stephan is Joods en Zofie-Helene is de dochter van een opstandige krantenuitgever. Als Hitler de macht grijpt, slaat het noodlot toe. Maar er is hoop in de duisternis. De Nederlandse verzetsstrijder Truus Wijsmuller-Meijer zet haar leven op het spel om Joodse kinderen naar veiliger gebied te smokkelen, terwijl landen hun grenzen voor het groeiende aantal vluchtelingen sluiten. Als Groot-Brittannië aangeeft kinderen uit het Duitse Rijk toe te laten, is Tante Truus vastberaden, en zij eist toestemming van Eichmann om de kinderen te redden… In een race tegen de klok begeleidt ze Stephan en Zofie-Helene, en uiteindelijk duizenden anderen kinderen, op een levensgevaarlijke tocht naar een onzekere toekomst… Kan ze de kinderen en zichzelf redden?


Truus is getrrouwd met Joop. Truus zet zich in om Joodse kinderen naar veilig gebied te brengen. Zij begint hier al in 1936 mee, toen werd het voor Joodse mensen in Duitsland en Oostenrijk al lastiger door de opkomst van de partij van Adolf Hitler.


Stephan, een Joodse jongen, en Zofie-Helene, een niet Joods meisje zijn bevriend en misschien is Stephan zelfs een beetje verliefd op Zofie-Helene. In de voor Joden steeds lastig wordende tijd in Wenen – met name na de annexatie van Oostenrijk door Hitler in 1938 - ontwikkelen zij zich samen. Stephans vader is eigenaar van de chocoladefabriek Neumann en de moeder van Zofie-Helene is journaliste en anti Hitler.  Beide families raken in het nauw in het leven in Wenen.


Ondertussen loopt er ook een draadje door het boek over Adolf Eichmann. Hoe hij in de partij van Hitler beland en daar doorgroeit naar de top. En hoe hij in de levens van Stephan, Zofie-Helene en Truus verwikkeld raakt

Truus blijft haar gevaarlijke werk doen. Samen met de regering in Engeland ontstaat er een plan om een groot aantal kinderen uit Wenen weg te krijgen en naar Engeland te brengen. Hiervoor moet zij in gesprek met Adolf Eichmann. Slaagt dit plan en hoe gaat het verder met Stephan en Zofie-Helene en hun families?

Het boek komt wat traag op gang met de beschrijvingen van het leven van Stephan en Zofie-Helene, maar langzamerhand ontspint het verhaal zich tot een spannende maar ook ontroerende reis door het leven van de drie hoofdpersonen.

Een prachtig verhaal wat mij heeft ontroerd en aangegrepen en waar ik een traan bij heb gelaten. Onvoorstelbaar erg wat mensen elkaar aan kunnen doen, maar ook onvoorstelbaar mooi wat ze voor elkaar kunnen doen.

Een dikke aanrader!

Mijn naam is Selma

Ze was zeventien toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Tot dan toe had het feit dat Selma joods was geen grote rol in haar leven gespeeld, maar nu werd het ineens een kwestie van leven en dood. Hoewel ze in 1942 werd opgeroepen om zich te melden voor een werkkamp, wist ze daar onderuit te komen. Ze sloot zich aan bij het verzet: onder de naam Margareta van der Kuit, ofwel Marga, vervalste ze documenten en koerierde ze door het hele land. Verscheidene keren ontsnapte ze aan de nazi’s, maar in juli 1944 werd ze verraden en via kamp Vught naar Ravensbrück getransporteerd. Anders dan haar zusje Clara en haar ouders overleefde ze de gruwelen van het kamp. Al die tijd wist niemand dat ze joods was, en niemand kende haar echte naam. Pas na de oorlog durfde ze die weer uit te spreken: Selma.



Selma deed haar verhaal bij DWDD aan de tafel van Matthijs van Nieuwkerk. Wat vond ik haar indrukwekkend; 97 jaar oud en nog steeds krachtig in het leven staan.


De positiviteit is het die tussen de regels door als een rode draad door het hele boek loopt. Natuurlijk had ze ook veel geluk. Ze nam op intuïtie soms net de goede beslissingen of keuzes. 

Toch belandde ze in kamp Ravensbrück toen ze 21 jaar oud was, in juli 1944. Daar waren afschuwelijke momenten schrijft ze. Maar ook daar wist ze te overleven. 
Een Tjsechische  dame adviseerde haar aan leuke dingen te denken en niet op te geven. Selma wist toen nog niet hoe het de rest van haar familie was vergaan, of ze nog leefden. 
Ze had steeds geleefd onder de naam die ze in het verzet gebruikt. Het is aangrijpend als je leest hoe ze de gedachten aan familie en vrienden niet toeliet, omdat ze bang was om ’s nachts in haar slaap te praten en dan te verraden dat ze Joods was. 


Een meer dan indrukwekkend verhaal van een vrouw, die misschien wel, juist omdat ze niet wilde opgeven in de oorlog, nu op 97 jarige leeftijd nog zo helder van geest is en het leven leeft.

Wat zou jij doen?

Je rijdt in een sneeuwstorm over een stil bosweggetje. Er ligt iets op de weg. Zou jij stoppen?  

Sophie Hofman doet het wel. Ze laat de geestelijk beperkte broer van haar ex achter in de auto en stapt uit om te kijken wat er op de weg ligt. Het blijkt een gewonde man te zijn. De man dwingt haar hem te helpen. Hij zuigt haar mee in een zaak waar bij haar rol verder gaat dan die van een toevallig slachtoffer.

Toen ik deze flaptekst las, was ik geïntrigeerd. 
Erg blij was ik dan ook met het recensie exemplaar van De Crime Compagnie. Waarvoor hartelijk dank!


Heleen Smit schreef deze thriller en het is haar debuut. De flaptekst intrigeerde me, maar het boek nog meer toen ik het eerste hoofdstuk had gelezen.


Als lezer stap je in een trein die niet meer lijkt te willen stoppen. Sophie denkt een goede daad te verrichten door het broertje van haar ex op te halen maar ze eindigt als gijzelaar van de man die ze van de weg helpt. Het begin van een angstig avontuur. Alleen blijkt dat niet het enige avontuur te zijn wat ze beleeft. Sophie verdiept zich in het leven van dee man en ontdekt dingen zoals ze ook dingen ontdekt als ze met hem praat. 
Er zijn alleen andere personen die liever niet zien dat Sophie meer dingen gaat onderzoeken. Als ze dat toch doet, belandt ze in een nog grotere nachtmerrie.


Een ontzettend goed debuut vind ik het. Heleen Smit weet je aandacht continue gevangen te houden en doet je aan de ene kant verlangen naar te weten hoe het afloopt, maar aan de andere kant wil je het boek nog niet uithebben. Na het lezen van dit debuut ben ik dan ook benieuwd waarmee Heleen Smit ons in haar volgende boek gaat verrassen.

Een aanrader dus!

Een stormachtig debuut!

Ik ben Carmen Prins, foodvlogger en moeder van een tweeling. Mijn moeder, die op Terschelling woont, had me met klem gevraagd om deze voorjaarsvakantie naar haar toe te komen. Ze moest mij en mijn broer iets vertellen. Maar toen ik arriveerde bij mijn ouderlijk huis, was mijn moeder niet meer in leven. Haar dood is met allerlei geheimen omgeven en ik kan niet van het eiland weg voordat ik heb uitgedokterd wat er aan de hand is. Dit is mijn verhaal.


Het lezen van deze tekst maakte me erg nieuwsgierig. Immers ik houd van eten en smul ook van een goede thriller. Uitgeverij de Crimecompagnie stelde een exemplaar beschikbaar. Waarvoor hartelijk dank!


Een debuut dus dit boek van Carmen Prins en nog wel een fijn debuut ook!

Ik las het boek toen de storm Ciara om het huis gierde en dat paste goed bij de sfeer van het boek, omdat ook tijdens Carmens verblijf een storm over Terschelling blaast.


Een verhaal wat begint met de aankomt van Carmen en haar tweeling op het eiland. Op de boot komt ze een ander familielid tegen; haar broer. Bij  aankomst in het huis van hun moeder, ontdekken ze tot hun grote schrik en verbijstering dat hun moeder niet meer in leven is. Niet alleen moet er nu van alles worden geregeld maar ook blijken er dingen uit het verleden te spelen. Niet alleen tussen Carmen en haar broer, die ze lange tijd niet zag, maar ook onder de eilandbewoners doen vreemde verhalen over haar moeder de ronde.

Als dan ook nog een blijkt dat er sprake van moord lijkt te zijn, wordt het nog ingewikkelder, want wie zou haar moeder nu wat hebben willen aandoen? En dan is er ook nog eens een charmante man die het pad van Carmen kruist.


Al met al een fijn boek! Niet een bloedige maar een subtiele thriller. Als lezer voel je dat er iets broeit en er onderhuids dingen gaande zijn, maar je kan de vinger er niet op leggen. Het plot was voor mij dan ook verrassend, ik had een heel andere dader in het hoofd.

Een meer dan geslaagd debuut! Misschien ligt er nog wel een veel grotere carrière als schrijfster in het verschiet in plaats van alleen die als foodvlogger! Ik ben dan ook heel benieuwd wat we nog meer van Carmen Prins kunnen verwachten.

Spanning en een snuifje Spaanse cultuur

Inspecteur en profiler Unai López de Ayala – beter bekend als Kraken – krijgt het vreselijke nieuws dat zijn ex-vriendin, Ana Belén Liaño, vermoord is aangetroffen. Ze was zwanger, en is op een 2600 jaar oude, rituele manier gedood.
Kraken moet een moordenaar zien te stoppen die de Riten van het Water imiteert op historische plekken in Baskenland en Cantabrië – en waarvan alle slachtoffers zwanger blijken te zijn.
Commissaris Alba Díaz de Salvatierra is zwanger, maar haar stilzwijgen brengt haar in gevaar. Als Kraken de vader is, zoals wel wordt beweerd, zal ook Alba zich binnenkort bevinden op de lijst van vrouwen die bedreigd worden door de Riten van het Water…



Na De stilte van de witte stad was ik echt even stil. Geweldig geschreven en een supergoed verhaal waarvan je als lezer de afloop niet kan raden.

Blij was ik dan ook toen het twee deel De Riten van het Water, wederom met Kraken als profiler, in de boekhandel lag.


Ook dit verhaal zit weer ontzettend goed in elkaar. Niet alleen gaat het verhaal over misdaden en het opsporen van de pleger van die misdaden, maar als lezer krijg je ook een inkijk in de cultuur en geschiedenis van Spanje.

Daarbij loopt ook de rode draad over het leven van Unai López de Ayala, alias Kraken. We krijgen een terugblik naar zijn jeugd en komen we aan de weet hoe hij aan zijn alias Kraken is gekomen. Dan is er ook nog commissaris Alba, met wie Kraken een bijzondere relatie heeft.


Al met al weer een geweldig boek waarvan ik het beste kan zeggen:  ga het lezen. De opvolger kan wat mij betreft niet snel genoeg worden uitgegeven.