Spanning, romantiek en een vleugje magie vormen Het Geschenk

Een duivelse daad van twee rebelse tieners heeft verstrekkende gevolgen.
Nina doet een verrassende ontdekking die haar leven en dat van haar geliefde Torben op de kop zal zetten. Ondertussen verschijnt een onheilspellende, duistere figuur op het eiland, die een ongezonde belangstelling voor Nina aan de dag legt. Heeft hij iets te maken met een aangrijpende gebeurtenis uit de donkere geschiedenis van het eiland Kenning?

Van de Crime Compagnie ontving ik een recensie exemplaar van het nieuwe boek van Marijke Verhoeven. Voor mij een nieuwe schrijfster, maar op internet niet bleek toen ik ging googlen. Het Geschenk blijkt een derde boek te zijn over de hoofdpersoon Nina en daarmee ook het derde boek was zich op het –fictieve- Deense eiland Kenning afspeelt. De beproeving en De laatste adem zijn de delen die het nieuwe boek Het geschenk vooraf gingen. Naar mijn mening kun je dit boek prima lezen als je niet de voorafgaande twee hebt gelezen, wat niet wegneemt dat het dan misschien nog fijner lezen is. Zelf ga ik de eerste twee delen nog wel lezen.

Marijke Verhoeven zet de personages op het eiland goed neer. In het begin van het verhaal had ik even last van het aantal personen en de link tussen die personen. Gaandeweg vallen die personen in hun rol en komen alle lijnen in het verhaal goed samen en leiden tot een spannende ontknoping. Eerst dacht ik, dat ik het door de schrijfster gehanteerde geheel van spanning, romantiek en een vleugje magie en dan met name dat vleugje magie, niet zou kunnen waarderen, niets minder bleek waar. Zonder het vleugje magie zou het verhaal niet zo’n fijn leesbaar verhaal zijn. Het hoort gewoon in het geheel en ik vond het prettig lezen.  Daarbij gaan de personages ook daadwerkelijk leven bij het lezen van het verhaal. Voor mijn gevoel was ik af en toe even op het eiland. En naast het vleugje romantiek was er toch ook een stukje drama. Het resultaat is een mooi rond verhaal wat voor mij las als een trein.

Het boek is voor mij een aanrader! Nu ben ik natuurlijk benieuwd of er nog een deel over Nina en het eiland Kenning gaat volgen.

Bloedspoor smaakt naar meer!

In de Resistance-trilogie beschrijft Louise Boije af Gennäs het gevecht van een individu tegen de autoriteiten.

Nadat Sara's vader tijdens een brand is overleden, verhuist ze naar Stockholm. In het begin lijkt haar leven bijna te soepel verlopen. Sara heeft een aantal traumatische gebeurtenissen meegemaakt en is nu dolgelukkig omdat ze eindelijk het leven leidt dat ze wil. Al snel beseft Sara dat de zaken anders zijn dan ze lijken. Er gebeuren vreemde dingen die steeds angstaanjagender worden en volkomen onverklaarbaar zijn. Ze begint aan haar eigen geestelijk gezondheid te twijfelen en bekijkt iedereen om haar heen met groeiende argwaan. Verbeeldt ze zich de vreemde dingen die met haar gebeuren? De dreiging tegen Sara en haar familie wordt duidelijk als steeds blijkt dat er iemand is die koste wat kost iets van haar wil. Maar wat wil diegene? En waarom? Sara zoekt de antwoorden in het verband tussen de mysterieuze dood van haar vader en de documenten die ze in zijn kantoor heeft gevonden.

Louise Boij af Gennäs. Niet eerder had ik van deze schrijfster gehoord of iets over haar of haar boeken gelezen. Mijn ook graag lezende schoonzus kocht het boek en gaf het me door met de mededeling: leest als een trein. De schrijfster heeft inmiddels een aantal romans geschreven, maar is ook schrijfster van toneelstukken en televisieseries. MIjn verwachting was dus hoog gespannen.

Bloedspoor is het eerste deel van de Resistance-trilogie. Het tweede deel Schone schijn is in oktober verschenen en het derde en laatste deel van de trilogie Doelgericht verschijnt in januari 2019. De cover is mooi, en als je het verhaal hebt gelezen blijkt de foto ook nog erg betekenisvol te zijn.

Het verhaal draait om de 24-jarige Sara. Haar leven verandert in alle opzichten als zij verhuist naar Stockholm om daar haar leven opnieuw op de rails te krijgen na het overlijden van haar vader. Het verhaal is als een langzaam startende diesel die in een rollercoaster verandert. Sara krijgt een nieuwe baan, maar er gebeuren ook vreemde dingen om haar heen. Zo vreemd dat je je als lezer, met haar afvraagt of ze het allemaal wel goed heeft of is ze langzaam gek aan het worden? Haar leven lijkt te zijn zoals ze altijd al heeft gewild. Toch lijkt ze meer en meer een doelwit van iets of iemand te zijn. Waarom en wie kan ze uiteindelijk nog vertrouwen. Is dan niets wat het lijkt?

Als lezer word je meegenomen in de stroomversnellingen in de gebeurtenissen in het leven van Sara. Het is een verhaal met vaart wat je als lezer in de greep houdt en uiteindelijk als je het boek uit hebt, je nog niet helemaal loslaat. Mij niet in ieder geval. Een thriller van een hoog niveau.

Nu hoop ik dus maar dat mijn lieven schoonzus het tweede deel van deze Resistance-trilogie ook snel aanschaft, zodat ik deze ook weer kan gaan lezen.

Super fijne thriller van Nederlandse bodem!

MET JULLIE DOCHTER IS HET BEGONNEN, MAAR MET HAAR ZAL HET NIET EINDIGEN…'

Deze tekst ziet Dorine van Sevère, als ze nietsvermoedend haar post opent. Haar dochter Jorinde pleegde 2 maanden eerder zelfmoord. Rechercheur Jennifer Brugman en haar partner Ricardo de Graaf, stellen een onderzoek in en komen er al snel achter dat iemand bezig is een groep jonge vrouwen uit te roeien. Ze raken verstrikt in een bizar onderzoek, waarbij meerdere mensen met heftige emoties kampen. En heftige emoties, zetten soms aan tot heftige daden…

In 2017 debuteerde Angelique Haak met Een nieuw begin. In deze thriller, die zich in Rotterdam afspeelt, maakte de lezer kennis met Jennifer Brugman.

Nu wordt het debuut vervolgd met Uitgeschakeld, haar tweede thriller en wederom met als hoofdpersoon Jennifer.

Inmiddels is Jennifer ingeburgerd in het rechercheteam in Rotterdam en is ze moeder geworden van dochtertje Nysa. Met haar partner Ricardo gaat ze op onderzoek uit na een melding over een vreemde brief, gezonden aan de moeder van een meisje wat eerder zelfmoord pleegde. Het onderzoek zet een golf van emoties, spanningen en nog meer vreemde gebeurtenissen in beweging.

Angelique Haak bouwt het verhaal gestaag op. Je maakt kennis met Marc en Dorine de ouders van Jorinde. Zij blijven verbijsterd achter, maar is hun huwelijk wel wat het lijkt. De verschillende personages worden goed omschreven en neergezet. Af en toe dacht ik te weten welke kant het verhaal uit zou gaan, maar het ging dan net even iets anders. Een goed uitgekiend verhaal met een plot dat ik niet had kunnen voorspellen. En dan na het plot nog een teaser, waaruit blijkt dat dit niet het laatste boek kan zijn over Jennifer.

Voor Angelique Haak zal het spannend zijn geweest om haar goed ontvangen debuut te evenaren. Naar mijn mening heeft ze de verwachtingen overtroffen. Een super fijn boek, wat je boeit en slecht weg te leggen is. Niet alleen het onderzoek maar ook de personages en de ontwikkelingen in hun leven houden je aandacht vast.

Het zal nog wel even duren, maar ik ben al erg nieuwsgierig naar de volgende thriller over Jennifer Brugman. Met Uitgeschakeld heeft ze een topper afgeleverd. Rest mij te zeggen: kopen en lezen dit boek!

Een duivels dilemma

Zou jij je kind redden als de medische behandeling in strijd is met je geloof?

Rechter Fiona Maye wordt alom geprezen om haar ethische en weloverwogen uitspraken. Wanneer haar echtgenoot haar verlaat na een ruzie over een mogelijk open huwelijk, stort ze zich op haar werk. Ze richt zich op een ingewikkelde zaak van een doodzieke 17-jarige jongen die, samen met zijn ouders, een noodzakelijke bloedtransfusie weigert omdat het in strijd is met zijn geloof als Jehova's getuige. Besluit Fiona dat de jongen te jong is om zelf over leven en dood te beslissen of weegt het recht op vrije wil toch zwaarder? Haar uitspraak heeft hoe dan ook grote gevolgen.

In een magazine las ik over de film Children Act met Emma Thompson in de hoofdrol. Het verhaal sprak me aan. Een rechter die een Salomonsoordeel moet vellen.en het wankelende huwelijk van diezelfde rechter.

De wens om de film te zien, was er dus snel na het lezen van het artikel, maar ook ging ik op zoek naar het boek. En ja, er bleek een filmeditie van het boek uitgegeven, dus gelijk bestels. Toen ik de film ging zien had ik het boek voor een vierde gelezen. Van de film was ik enorm onder de indruk. Een indrukwekkend verhaal en ontzettend mooi verfilmd.

Maar na de film was er was ook nog het boek en na de film was ik nog nieuwsgieriger naar de rest van het boek.

Het boek vertelt het verhaal bijzonder mooi. De schrijfstijl is mooi, wel uitwijdend over kleine dingen, maar die voegen op hun beurt ook weer toe aan de sfeer van het verhaal. In het boek vind je meer van de emoties en gevoelens terug die niet op film zijn te vangen, dat vind ik dan ook het mooie van een boek. Nu en dan duikt er zelfs een vleugje onderkoelde Engelse humor op in het verhaal. Hoewel McEwan ook het script voor de film schreef zijn een aantal dingen toch anders in de film.

 Niet eerder las ik een boek van Ian McEwan, maar dit boek smaakt naar meer. Een bijzonder verhaal wat mij heeft geraakt en me bij zal blijven.

Mij zie je niet; een bijzondere thriller van Loes den Hollander

Je hoort het steeds vaker: puber pleegt zelfmoord ten gevolge van pesten. Je schrikt, je wordt boos, je vraagt je af hoe het mogelijk is dat niemand iets in de gaten had. Toch, als je goed nadenkt, weet je dat iemand iets opgemerkt moet hebben: een leraar, een studiebegeleider, een vertrouwenspersoon. Maar die geven nooit thuis, die verdoezelen hun verantwoordelijkheid met verbijsterde gezichten en bijna poëtische teksten vol medeleven voor de nabestaanden.
Ik ben een nabestaande, ik ben de moeder van een kind dat werd dood gepest. Ik weet sinds die dag hoe de hel eruitziet en ik heb besloten om een paar mensen dezelfde ervaring te gunnen.

Van de Crime Compagnie ontving ik een recensie exemplaar van dit nieuwe boek van Loes den Hollander. De flaptekst sprak me erg aan, ook omdat het onderwerp, pestgedrag wat leidt tot zelfmoord, te veel in het nieuws is de laatste tijd.

De boeken van Loes den Hollander hebben de nodige spanning en lezen vlot weg. Toch is het alsof Mij zie je niet anders is dan haar andere boeken.

Het verhaal wordt afwisselend verteld door Ik, de nabestaande, de moeder van de puber, Amal, die zelfmoord pleegde en door Jeantine.

Na het overlijden van Amal, is het leven van haar moeder een hel geworden, zoals ze het zelf verwoord. Ze heeft  weinig meer om voor te leven. De vader van Amal en zij zijn gescheiden en er is niet veel dat haar nog boeit in het leven. Wat haar doet voortleven is de wrok die ze koestert na de dood van Amal. Waarom heeft niemand op school iets gemerkt en iets aan het pestgedrag gedaan. Er moet toch iemand verantwoordelijk zijn voor de zelfmoord van Amal?

We lezen over de jeugd van de moeder en hoe ze opgroeide tot de vrouw die ze nu is. De moeder vindt de dagboeken van Amal  en gaat ze lezen. In het verhaal zitten stukjes uit het dagboek verweven, stukjes tekst die mij raakten. “Als het pesten niet ophoudt wil ik niet meer leven”.

Je krijgt zowaar begrip voor de moeder die zich wil wreken en dat ook doet voor ze het zelf goed en wel lijkt door te hebben. Waarom wil ze Jeantine zo raken? Wat is de link tussen hen, vraag je je als lezer af. Jeantine en haar man Jerome drijven door verschillende gebeurtenissen uit elkaar. Jeantine heeft op de school waar ze docente was een vervelende ervaring meegemaakt en ook die wordt weer opgerakeld. Hoe weet haar plaaggeest allerlei dingen? Heel behoedzaam gaat de moeder steeds verder in haar plan. Jeantine weet niet meer wie ze kan vertrouwen. Als lezer dacht ik te weten wie nu de moeder eigenlijk echt was. Jeantine dacht ook dat ze het wist.

Maar het boek heeft een verrassende twist aan het einde.

Met dit boek heeft Loes den Hollander laten zien dat zij nog lang niet klaar is met het schrijven van boeken. Een boek wat je aandacht pakt en pas weer wil loslaten als je weet hoe het afloopt.

Daarbij vind ik ook de titel en omslag van het boek nog eens heel goed gekozen.

Conclusie: een fijn boek!

Teambuilding in de wildernis

Met enige tegenzin beginnen vijf vrouwen aan een zware, regenachtige trektocht. Slechts vier van hen bereiken de eindstreep. De tocht door het ruige achterland van Australië was bedoeld om de vijf collega's uit hun kantoorbubbel te halen en zo meer kracht en teamgevoel te creëren.
Aaron Falk, agent bij de federale politie, is extra geïnteresseerd in de vermiste vrouw, Alice Russel. Ze is de klokkenluider in Falks onderzoek - en wist bepaalde geheimen. Over de firma waarvoor ze werkte en over haar collega's.
In plaats van over een trektocht met een hechte samenwerking als resultaat, krijgt Falk verhalen te horen over een tocht vol beschuldigingen, agressie en afbrokkelend vertrouwen. En hoe dieper hij in de verdwijningszaak duikt, hoe groter de gevaren lijken te worden. 

Na het debuut  De Droogte, is er nu het tweede boek van Jane Harper genaamd Wildernis. Mijn verwachtingen van het tweede boek van Jane Harper waren best hoog, omdat ze in haar debuut een bijzondere sfeer en spanning wist op te bouwen rondom de personage van Aaron Falk. In het tweede boek is voor Falk ook weer een grote rol weggelegd. Het boek is ook goed te lezen als je het eerste niet hebt gelezen, maar het geeft een mooier beeld van de persoon Falk als je het eerste deel ook hebt gelezen.

De vrouwen die de trektocht gaan maken werken allemaal bij hetzelfde firma en één van hen is zelfs mededirecteur van de firma. Als slecht vier van hen weer uit de wildernis tevoorschijn komen is er paniek, want waar is Alice Russel? Alice is voor Falk en zijn partner van grote waarde in een onderzoek wat zij doen, reden waarom er ook druk op hen ligt om Alice te vinden. Langzaam wordt de spanning in het verhaal opgebouwd. De vier deelneemsters hebben allemaal zo hun eigen verhaal over wat er tijdens de trektocht is voorgevallen en wat daar de oorzaak van is.

Als lezer wordt je wat heen weer geslingerd; zou zij…. Of toch zij? Spannend dus tot de ontknoping. Gedurende de zoektocht is Falk op een kleine privé zoektocht naar hoe de relatie met zijn vader was en waarom die zo was.

Een fijn boek wat leest als een trein en met een onverwachte ontknoping  voor mij.

Als mijn dochter.........

Fabian ziet zijn vierjarige dochter Moira met haar nanny in de metro stappen. Daarna verdwijnen ze spoorloos... Moira's ouders vestigen hun hoop op het politieonderzoek. De tijd verstrijkt, de Argentijnse politie blijkt corrupt en de aanwijzingen worden steeds summierder. Dan neemt haar vader zelf het heft in handen. Zullen Fabian en Moira ooit nog herenigd worden?

Als mijn dochter is een zenuwslopende thriller die de lezer meevoert naar de volstrekte paniek van een vader op zoek naar zijn dochter. Frustratie, woede, ontreddering en wanhoop wisselen elkaar in hoog tempo af. Tegen beter weten in blijf je hopen op een goede afloop en stel je jezelf voortdurend de vraag: 'Wat als zijn dochter nog leeft?'

Gustavo Malajovich, een auteur van wie ik nog nooit had gehoord, maar de schrijver is Spaanstalig en op de een of andere manier heb ik iets met die auteurs. De achterflap lezend, denk je in eerste instantie ‘het volgende boek over een vermist kind’. Uit een recensie begreep ik dat de schrijfstijl soms wat uitvoerig en beschrijvend zou zijn. Op de één of andere manier triggerde dat me en toen ik in het boek had gebladerd, wist ik dat ik het een fijn boek zou gaan vinden. De omslagfoto is mooi gekozen en zelfs de binnenzijde van het kaft is met zorg uitgezocht.

Mijn intuïtie heeft me niet in de steek gelaten! Wat een ontzettend mooi verhaal met verschillende lijnen die op een wonderlijk mooie manier uiteindelijk allemaal samenkomen en er geen los eindje over blijft.

De sfeer van het verhaal vind ik mooi. Een ouderpaar dat het nu en dan moeilijk heeft, maar voor wie hun dochter altijd een lichtpunt is. Als ze verdwijnt weten vader Fabian en moeder Lila niet hoe ze verder moeten. Toch moet dat. Fabians geduld lijkt onuitputtelijk, ook als de politie niet te vertrouwen blijkt en alles wat hij bereikt met zijn onderzoek weer lijkt af te brokkelen.

Geweldig geschreven. Niet zomaar een thriller, je moet je hoofd er wel bijhouden en voor mij was het moeilijk om het boek weg te leggen

. Bij het lezen is het alsof je voelt wat Fabian voelt. Onwaarschijnlijk mooi.

Over Gustavo Malajovich kan ik verder geen informatie vinden op internet, maar ik hoop dat er meer boeken van hem zijn of komen die in het Nederlands worden uitgebracht.

Op de achterflap is vermeld dat er ook een televisieserie is gemaakt  van het boek, voor de niet-lezers onder ons. Toch denk ik dat het verhaal van het boek bijna niet in beeld is om te zetten.

Ga het boek lezen, je krijgt er geen spijt van!